Πότε έρχεται η στιγμή να προχωρήσουμε μπροστά;

shutterstock_134742272Δεν είναι όλες οι δουλειές ίδιες, και κυρίως, δεν προσφέρουν όλες οι δουλειές δυνατότητες ανέλιξης. Ειδικά, αν είσαι ήδη «ψηλά». Οσο μάλιστα ανεβαίνει κάποιος τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας, τόσο προστίθενται σε αυτά εκατοστά δυσκολίας. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν σημάδια που δείχνουν πως, και εμείς έχουμε φθάσει στα όριά μας με ό,τι κάνουμε, αλλά και ότι οι ή ο –ας είναι και ένας μόνο- προϊστάμενός μας, δεν προτίθεται να μας αναβαθμίσει.

Ο καθένας μας βεβαίως ορίζει την αναβάθμιση με τον δικό του τρόπο. Για κάποιον το λεγόμενο «dead end» μπορεί να αφορά τη μη δυνατότητα αναβάθμισης για τα επόμενα πέντε χρόνια, ενώ κάποιος άλλος μπορεί να θεωρεί εμπόδιο το να μην μπορεί να εξελίξει τα ταλέντα του ή να μην μπορεί να «περάσει» στην εταιρεία του, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του για αυτήν. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν σημάδια που πρέπει να αντιληφθούμε εγκαίρως και να μην παραβλέπουμε. Ιδίως, αν είμαστε εξαιρετικά ικανοί και, κάποιοι, φοβούνται την ανέλιξή μας (διόλου σπάνιο, είναι η αλήθεια).

  1. Ο προϊστάμενός μας δεν γνωρίζει τους στόχους μας. Όταν λοιπόν οι από πάνω μας δεν έχουν καμία ιδέα των σκοπών μας ή των αναγκών μας, τότε σίγουρα δεν έχουν και εικόνα του τι μπορούμε να επιτύχουμε στο μέλλον. Και φυσικά δεν θα ανοίξουν κάποιον δρόμο και δεν θα φροντίσουν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για κάτι καλύτερο.

2. Υπάρχει, μακροχρόνια, μία στασιμότητα. Αν, για χρόνια, δεν βλέπουμε κάποια αλλαγή, όχι μόνο στον δικό μας τομέα, αλλά και γενικότερα, αυτό σημαίνει ότι μάλλον είμαστε κάπου όπου δεν τολμούν ή δεν θέλουν, αλλαγές. Ακόμη και η αλλαγή τίτλου, μαρτυρά την πρόθεση κάποιας προόδου. Ακόμη και μια μικρή αναπροσαρμογή μισθού. Αν δεν συμβαίνει κάτι επί μακρόν, δύσκολα θα συμβεί.

3. Δεν νιώθουμε πρόκληση. Όταν έρθει η ώρα κατά την οποία μπαινοβγαίνουμε στο γραφείο μας μηχανικά, χωρίς να έχουμε χαρά ή προσμονή, σημαίνει πως έχουμε βαλτώσει. Για αυτό, μπορεί να ευθυνόμαστε και εμείς οι ίδιοι. Συνήθως όμως, αυτό αφορά εκείνους που δεν τολμούν να μας αναθέσουν νέα projects. Αν μάλιστα, συνειδητοποιήσουμε πως η δουλειά μας «βγαίνει» πολύ εύκολα και γρήγορα, χωρίς καμία έκπληξη, σημαίνει πως το αντικείμενό μας σίγουρα δεν αναπτύσσεται.

4. Δεν υπάρχει χώρος για να αναπτυχθούμε. Σκεφθείτε αν δεν υπάρχει καν το περιθώριο για κάτι τέτοιο στην εταιρεία που βρίσκεστε. Η αλήθεια είναι πως οι μικρές εταιρείες δεν έχουν και πολλά περιθώρια για να δίνουν θέσεις ή να επεκτείνονται – αν και στην πραγματικότητα, οι μεγάλες εταιρείες μπορεί πιο εύκολα να φθάνουν σε όριο αφού έχουν ήδη επιτύχει πολλά. Σημασία έχει, αν οι ανώτεροί μας και η φιλοσοφία της εταιρείας είναι τέτοια που βλέπει μακριά και ανοίγει δρόμους ή συμπεριφέρεται με εσωστρέφεια και δειλία. Ή ακόμη και αν απλώς αρκούν στον ιδιοκτήτη όσα έχει επιτύχει και απλώς δεν θέλει να ρισκάρει ή να κουραστεί περισσότερο.

5. Οι ιδέες και οι προτάσεις μας βρίσκουν τοίχο. Αν, κατ΄ εξακολούθηση προτείνουμε πράγματα που απορρίπτονται, τότε κάτι δεν πάει καλά. Είτε, πραγματικά δεν έχουν νόημα τα όσα σκεφτόμαστε και φέρνουμε στο τραπέζι, είτε ο από πάνω μας, δεν θέλει να μας δώσει το credit γιατί μας ζηλεύει. Αφήστε, που αρκετοί, χαλαρού ήθους συνεργάτες, οικειοποιούνται τις ιδέες μας, αφού μας τις έχουν καταποντίσει, και με ελάχιστες αλλαγές, τις προτείνουν ως δικές τους.

6. Η εταιρεία μας συρρικνώνεται. Δυστυχώς, για αυτό δεν υπάρχει κάτι που μπορείτε να κάνετε. Αν, για οποιονδήποτε λόγο, τα οικονομικά μιας εταιρείας δεν βαίνουν καλώς, τότε πολύ δύσκολα θα ανέβετε στην ιεραρχία της. Και όχι μόνον… όταν όλα μειώνονται, θα πρέπει να είστε σε εγρήγορση. Μπορεί ακόμη να μην έχει αγγίξει εσάς η κρίση, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα είστε εσαεί ασφαλής.

  1. Εκλείπουν τα κίνητρα. Και όταν εκλείπουν τα κίνητρα, δεν υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης. Σε αυτό το σημείο, είναι καλό να κάνουμε μία ενδοσκόπηση: αφορά, άραγε, τον χαρακτήρα μας που γενικώς βαριέται εύκολα; Αφορά την αμφιθυμία μας, που έρχεται και φεύγει στη ζωή μας συχνά και επηρεάζει κάθε τομέα; Μήπως, εξαρχής δεν θέλαμε και ιδιαιτέρως αυτή τη δουλειά; Μήπως βιαστήκαμε να θεωρήσουμε πως εκεί θέλουμε να δώσουμε την ψυχή μας; Μήπως πρόκειται απλώς για μία φάση που θα περάσει – όλες οι δουλειές έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους.  Μήπως είμαστε αιθεροβάμονες και κάνουμε ανέφικτα όνειρα; ‘Η μήπως τελικά, είμαστε πράγματι εξαιρετικά ικανοί και ταλαντούχοι και δεν πρέπει να δουλεύουμε για κάποιον άλλον και ήρθε η ώρα να πάρουμε το ρίσκο του δικού μας δρόμου;

Της Μίας Κόλλια

Image Copyright: cmgirl, Shutterstock.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s