Προς αποφυγήν! Οσα ΔΕΝ μας κάνουν καλούς αρχηγούς (Α’ μέρος)

Οι καλοί ηγέτες περιορίζονται στη χρήση της εξουσίας τους, μόνο προς όφελος του συνόλου και επικεντρώνονται, επί της ουσίας, σε όσα μπορούν να επιτύχουν με αυτήν. Αντιθέτως, οι κακοί ηγέτες, είναι ικανοί να δημιουργήσουν «τοξικά» περιβάλλοντα εργασίας, που οδηγούν στην εκδήλωση άγχους και φυσικά σε μη-παραγωγική εργασία. Παρακάτω, παρατίθενται μερικές από τις τακτικές που χρησιμοποιούνται, κατά κόρον, από τα «αφεντικά της κολάσεως».

Επεται και δεύτερο μέρος!

 

  1. Χρήση απειλής και τιμωρίας

 

Η τιμωρία είναι απλά μία κακή και γενικά αναποτελεσματική τακτική ηγεσίας. Στόχος της είναι να βάλει τέλος στις ανεπιθύμητες συμπεριφορές, αντ΄ αυτού, όμως, δεν ενθαρρύνει τους εργαζομένους για παραγωγική εργασία και θετική συμπεριφορά. Οι άνθρωποι που τιμωρούνται, ή νιώθουν ότι απειλούνται με τιμωρία, αισθάνονται δυσαρέσκεια, με αποτέλεσμα να θέλουν να προφυλαχθούν από αυτήν ή και να εκδικηθούν για την επιβολή της. Από την πλευρά του αρχηγού, η τιμωρία είναι αναποτελεσματική, διότι τον μετατρέπει σε έναν «αστυνομικό», ο οποίος βρίσκεται σε διαρκή επιφυλακή για τον εντοπισμό «παραβάσεων» και την επιβολή «ποινών», αντί να ασχολείται με δημιουργικές ιδέες.

Από την άλλη, οι απειλές μπορεί να αποδειχθούν αποτελεσματικές, μόνο στην περίπτωση που το αφεντικό είναι πρόθυμο να επιβάλει την «ποινή» κατευθείαν μετά την «παράβαση», αλλιώς η απειλή θα αποδειχθεί ανούσια και ο ηγέτης θα χάσει τον έλεγχο, καθώς και την εμπιστοσύνη των εργαζομένων του.

 

  1. Τακτική εκφοβισμού

 

Οι ηγέτες, μερικές φορές, χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό για να αποσπάσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα: «Aν η παραγωγή δεν επιτύχει συγκεκριμένο στόχο, οι εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους». Αντίστοιχα, όπως με τη χρήση απειλών, αυτή η στρατηγική μπορεί συχνά να αποτύχει. Ο φόβος μπορεί να προκαλέσει άγχος και να οδηγήσει σε δραστική μείωση της απόδοσης και της αποτελεσματικότητας των εργαζομένων. Η τακτική εκφοβισμού δημιουργεί κλίμα εναντίωσης μεταξύ των προϊσταμένων και των υφισταμένων, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε μία αυτο-προστατευτική συμπεριφορά από τη μεριά των εργαζομένων, καταπνίγοντας έτσι τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.

 

  1. Ιδιοτελής χρήση εξουσίας

 

Πόσο συχνά έχουμε ακούσει τη φράση «η εξουσία διαφθείρει»; Στην πραγματικότητα, η εξουσία διαφθείρει μόνο όταν χρησιμοποιείται για ιδιοτελείς σκοπούς. Οι κακοί ηγέτες, χρησιμοποιούν την εξουσία τους, πάντα προς όφελος τους, αδιαφορώντας για τα συμφέροντα του συνόλου. Πρόσφατα παραδείγματα της περιόδου της οικονομικής κρίσης, αποδεικνύουν την ιδιοτελή χρήση εξουσίας από ηγέτες μεγάλων εταιρειών που εξασφάλισαν στο ακέραιο τους μισθούς και τα μπόνους τους, όσο το προσωπικό βίωνε «πάγωμα» μισθών και μαζικές απολύσεις.

 

  1. Δημιουργία «περιούσιων» ομάδων

 

Αν και δεν υπάρχει τίποτα λάθος με τη δημιουργία «ομάδων Α», που απαρτίζονται από τους κορυφαίους εργαζόμενους, υπάρχει μία λεπτή γραμμή ισορροπίας ανάμεσα στη δημιουργία υγιούς ανταγωνισμού και απροκάλυπτου διαχωρισμού των εργαζομένων. Οι κακοί ηγέτες, ανταμείβουν τα μέλη των λεγόμενων «ingroup» ομάδων, όχι λόγω των κορυφαίων επιδόσεών τους, αλλά επειδή παραμένουν πιστοί στους ίδιους. Έτσι, εξασφαλίζουν τη «βιωσιμότητά» τους, αφού οι «κόλακές» τους συνεχίζουν να τους υπερασπίζονται και να τους διατηρούν ψηλά στην ιεραρχία.

Της Μίας Κόλλια

Image Copyright: Jiw Ingka, Shutterstock.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s